Ang hirap mo kasing basahin. Masyado ka kasing mabait. Hindi ko tuloy alam kung maglalagay na ba ako ng itlog o dalawang scoop ng ice cream sa ulo ko dahil espesyal ako o baka ganon ka lang talaga sa lahat ng tao.
Hindi ko alam kung ganyan din ang trato mo sa iba, o baka (sana) sa akin lang. Alam ko naman na hindi naman ako dapat umaasa sa kahit ano, kasi wala ka rin namang kasiguraduhan na ipinangako sa akin.
Sino ba naman ako, diba?
Hindi ko na rin alam kung anong importante, na masabi ko sa'yong gusto kita o ang maghangad ng happy ending sa kwentong 'to. Pero sabi nga ni Adam Levine, "all those fairy tales are full of shit." Ano ba namang laban ng istoryang nabuo ng imahinasyon ng tao sa pagkakupal ng tunay na buhay?
Nakakainis lang. Kasi, kung ayaw mo edi sana sinabi mo na lang.
Hindi 'yung ganitong binibigyan mo ako ng katiting na pagasa dahil wala kang sinasabi. Wala kang tinutuldukan, nakakainis na. Nakalimutan mo yata na importante ang tuldok sa pagtapos ng kwento.
Pero mas nakakainis ako. Kahit siguro kalahating hibla na lamang 'yung pagasang 'yun, sige pa rin ako sa pagbitin.
Masyado ka lang bang mabait at ayaw mo kong bumitaw sa hiblang 'yon dahil hindi mo ko kayang makitang mahulog sa mga matatalim na kahoy na naka-abang sa ilalim o masyado kang masama at natutuwa kang makita na nakabitin ako sa hiblang ikaw ang may hawak?
Sabihin mo lang, madali naman akong kausap.
Kaunti na lang kasi, bibitaw na ako.
No comments:
Post a Comment