Kahit naman isulat ko, hindi ko rin alam kung paano sisimulan. Hindi ko na tuloy alam kung paano ko nga ba sasabihin sa’yo. Ganito na lang, wala nang paligoy-ligoy pa.
Gusto kasi kita, medyo matagal na.
Bago ka magulat, gusto ko lang linawin na gusto kita bukod sa isang kaibigan pero hindi pa dumarating sa puntong mahal na kita (eeww, Love is a strong word that I rarely use). Hindi ko nga rin alam kung bakit ko nga ba sinasabi sa’yo ‘to. Eh bukod sa hindi naman ako nagmamadali, eh wala rin naman akong kahit na anong motibo.
Sa totoo lang, ngayong iniisip kong mabuti... hindi ko rin alam kung bakit nga ba kita gusto. Hindi rin naman ako kinikilig kapag nakikita kita. Basta ang alam ko, gusto ko lagi kitang nakikita pero okay lang rin na hindi. Ewan, pasensya na kung magulo. Pati nga ako, naguguluhan eh. Hindi ko na tuloy alam kung paano ko i-eexplain sa’yo.
Sabi ko nga, hindi ko alam kung bakit kita gusto. Sa totoo lang, madami akong naiisip na mga bagay na hindi ko gusto sa’yo. ‘Yung pagiging masyado mong magalang, inis na inis talaga ako kapag tinatawag mo kong ate. Lagi mo kong di nirereplyan, pero di ko naman sinabing dapat mo kong replyan (naiinis lang talaga ako). At isa pa, hindi ka gentleman (sorry).
Pero kasi...
Tuwing nakikita kita, nakukuntento ako. Kung di mo alam, bugnutin ako. Hindi ako natitigil sa isang lugar na walang ginagawa kundi magwawala at magiinarte ako hanggang sa makaalis sa lugar na ‘yun. Pero tuwing kasama kita, masaya lang ako dahil nakita kita. Kahit walang ginagawa, okay lang.
‘Yung sinasabing may butterflies sa tiyan pag nakikita ‘yung taong gusto mo, hindi yata effective sakin ‘yun. Kasi wala talaga eh. Natutuwa ako kasi dami mong kwento, natatawa ako kasi dami mong jokes o nakakatawang sinasabi. Basta kapag andyan ka, natatahimik ako (not literally).
Bakit ko nga ba gustong sabihin sa’yo na gusto kita? Hindi ko na rin alam.
Siguro, dahil aalis ka na. Dati ngang nagaaral ka pa, di na tayo madalas magkita paano pa kaya kung magkaiba pa tayo ng lugar diba? Sabi daw kasi, sayang ‘yung pagkakataon. Pero andyan na nga ‘yung pagkakataon, hindi pa rin ako handa.
Kelan nga ba masasabing tama ang pagkakataon? Kapag nasa harap mo na o kapag handa ka na?
Ewan.
Sabi ko nga, wala akong motibo sa pagsabi ko nito (kaya nga hindi ko talaga alam kung bakit ko ba sinasabi sa’yo). Hindi na rin masama kung sasabihin mo sa akin kung anumang opinyon mo tungkol dito pero sana lang, magkaibigan pa rin tayo.
Ayoko ng ilangan, kundi susuntukin kita. Hehe.
No comments:
Post a Comment