Eh bakit nga ba?

Minsan, dumadating ang momentum mo sa isang bagay pero hindi mo rin ito naisasagawa. Katulad kagabi. Pagkauwi ko galing inuman, sobrang daming tumatakbo sa isip ko na nais ko sanang malagay sa papel. Pero hindi ko na kinaya. Hindi naman ako lasing, sadyang sobrang inaantok lang (nagpalusot pa).

Sabi nga, "The spirit is willing but the flesh is weak".

Ito na lang din ang maidadahilan ko kung bakit hindi ko masabi-sabi sa taong gusto ko na gusto ko nga siya.

Theoretically speaking, hindi nga naman mahirap sabihin 'yun. Ano ba namang skills ang kelangan mo eh simula pagkabata tinuruan na tayo ng wastong pananalita. Pero dahil hindi naman sa lahat ng oras precise ang theories (oo, kahit sa physics), iba talaga pag kaharap mo na 'yung tao.

Sabi ko nga kahit nasa momentum na ako, kapag kaharap ko na yung taong gusto ko, biglang bumabalik sa zero. Minsan, kahit sobrang okay na ng pagkakataon na para bang naririnig na ako ng Diyos, pati siya gumagawa na ng paraan, wala pa rin. Sasabihin ko na, gusto naman talaga ng puso kong sabihin eh. Halos kumawala na ang mga salita sa bibig ko pero bwakanang bitch 'tong utak ko, paminsan kontrabida at sinasabing, "bakit mo pa kasi sasabihin?"

'Yun kasi ang problema sa akin, masyadong analytical ang pagiisip ng utak ko. Gusto, alam agad ang mangyayari pagkatapos. Eh sa tuwing maiisip ko ang mga posibleng mangyari, kanda leche-leche na. Dalawa lang naman eh, kung mamumuhay ba ko ng mapayapa at masaya o gugustuhin ko na lang bang bumuka ang lupang nasa ilalim ko at lamunin ako ng buhay.

Eh bakit ko nga ba sasabihin? Noong isang araw ko lang din pinagnilayan ang tanong na 'to at hindi ko rin pala talaga alam kung bakit ba ako kati-kating mailabas 'to sa sistema ko.

Sabi nga ng kaibigan ko, mahal ko na ba siya kaya ko sasabihin. Ang naisip ko lang, love is a strong word. Hindi ko pa yata kayang sabihin na mahal ko na siya. Bukod sa pamilya at mga kaibigan ko, wala nang extension ang pagmamahal ko. Mahirap na, ayokong sabihin pero di ko na gustong magkaroon pa ng rendezvous moment ang past love ko.

Pero oo, gusto ko siya. Gustong gusto. Nag-analyze ang utak ko kung mahal ko na ba siya, pero hindi. Gustong gusto ko siya nang sobra, inaakala lang siguro ng puso ko na mahal ko na siya. Pero hindi, hindi talaga.

Pati ba sarili ko, kukumbinsihin ko pa?

**isinulat noong huling araw ng 2011